IMG_20181008_092243_618-300x300 Ben Atilla İlhan Değilim

“Ben Atilla İlhan değilim, belki de sen bana mecbursun, bilemeyiz”…

Belki bir zamanlar sana mecbur hissediyordum kendimi, belki de yüzüne baktığım her insanda seni arıyordum büyük bir hevesle… Belki de bazen senin isminle hitap etmişimdir karşımdaki insana…

Kırdığım bu pot yüzünden de,  ilerde güzel olabilecek bir ilişki sırf senin isminden ötürü sabotaja uğramış, dipsiz bir kuyu içinde geçmişin çığlıkları arasında kaybolup gitmişti. İsmin DNA’ larımda kodlanmıştı mutlaka, hani derler ya yirmi bir günde beyninizi temizleyebilirsiniz diye, ben bunu yirmi bir ayda değil belki de, ama bu gerçekle yaşamasını öğrendiğim günden beridir kendimi daha iyi hissediyorum.Kabullendiğiniz an her şey güzel bir yola giriyor…

Sevinç ve mutlulukla insanın göz bebekleri büyür derler ya benim de artık öyle…

Sevmek çoğu zaman insanı yorar, niye yorulur onu da bilmiyoruz…Belki de izini sürdüğümüz, kovaladığımız geçmişten ötürü…Bir rahat kalsa insan belki de ne yorulacaktır, ne de iz sürecektir.

Bu kovalamacaya kaç hayat;  çınar gibi devrilir, o da ayrı bir olay…Hem kendi hayatının, hem de başkasının hayatının içine ederken kaç sefer “bir daha olmayacak” cümlelerini sıralarız…Derken, yıllar geçer…Nasıl geçer acaba? Bir asalak misali, naftalin kokulu çarşafların arasında uyumak, arsızca zamanı kana susamış bir vahşi gibi tüketerek…Bu hengamelerin içinde zaman geçerken, bir gün fark edersin bu tükenmişliği…

O gün ilk adımı atarsın iyileşme yolunda…Hayata devam edersin, kimseye mecbur hissetmeden…Bence en önemlisi ve en güzeli,  kimseyi sana mecbur etmeden yeniden yaşamayı, yeniden sevmeyi öğrenmek…

“Ben Atilla İlhan değilim, belki de sen bana mecbursun, bilemeyiz”… Ben hayatıma devam ediyorum, kimseye kendimi mecbur hissetmeden, kimseyi de kendime mecbur hissettirmeden…

Güzel bir hafta olsun…Seviniz, mecbur olmadan…Sadece net ve düz olunuz…

Bir Cevap Yazın